Deutsch 17

จบซะที!!

การสอบที่เเสนทรมานเมิงจะยากไปไหนฮ้า

สาดเอ๊ยยย ที่อ่านมาทำไมไม่ออก ออกแต่ห่าไรก็ไม่รุ กุจะไปรุมั้ยว่าโรงงานเซรามิกอยู่ที่ไหน

วุ้ยย หงุดหงิดเว้ยยย

เริ่มจากวันแรก วันเสาร์สอบ health ไอ้กุรึก็อุส่าขยันเป็นเด็กดีนั่งทำ short note เป็นสิบหน้า

ออกเเมร่งข้อเดียวที่ short ไป ออกอย่างงี้เมิงเอาปีนมายิงกุดีกว่า

วันอาทิตย์สอบ Man so อันนี้ก็ไม่มีอะไร

วันพุธ สอบ Art Music German อิเหี้ยยย เอ้ยย

ไม่ยากแต่ไม่ออกตรงที่ได้อ่านมาเล้ยยย แค้นชิบหายที่อ่านมาไม่ออก เซ็งงงง

วันพฤหัสสอบ Eng 8:15 กุตื่น 8:10 !!!

กุใช้เวลาแต่งตัวเพียง2 นาที ขึ้นมอไซด์ สปีดสุดชีวิต เกือบเข้าไม่ทันห้องสอบ

ไม่พอนั่งสอบไปสอบมา กุก็หันไปจะไปหยิบปากกา อ่ะ! คนนั่งข้างๆเเมร่งดันหล่ออีก

หันมายิ้มให้กุด้วย ซะงั้นอ่ะ อิห่า ถ้าไม่ได้สอบอยู่นะเมิ๊งงง

ต่อจาก Eng ก็เป็น German ที่รัก ซึ่ง passage ล้วนๆ

ไม่พอเป็นข้อสอบเขียนล้วนๆ แต่งประโยค เรียบเรียงใหม่หมดเองทั้งหมด ห่าเอ๊ยย ยากชิบหาย

วันสุกซึ่งก้อคือวันนี้ สอบ speak german หึหึ นรกบังเกิดใน 15 นาทีที่นั่งสอบ

ไล่ประโยคผิดๆถูกๆ grammar นี่มั่วได้อีกก

แล้วก็สอบไทย อันนี้ก็ไม่มีไรแค่เมื่อยมือ

 

ตอนนี้กุก็ได้อยู่หอเป็นที่เรียบร้อยแล้วซึ่งก็เป็นที่สุขขีของกุมากมาย

ง่วงก็มีที่นอน หิวก็ลงมาแดกได้มีให้เลือกเยอะแยะที่แยกเกษตร

อยากมันก็นะ หน้า major จะ  shopping ก็ union Mall, จตุจักร, เซ็นลาด

สบ๊ายสบาย ชีวิตมีความสุข

 

* ยากได้อีก

* นอนกินเที่ยวทำงาน!!

* อินังพลอยจีนหมั่นไส้

* แรดไปวันๆมันก็สนุกดี

 

 

 

เกษตร เกษตร เกษตร

เราต้องวิเศษเกษตรสามัคคี

เกษตรสำเริงสำราญเต็มที่

เพราะคืนนี้มีงานใหญ่

 

ฮาเฮ เอ้าเฮ เอ้าฮา

......

 

White Day White Night 1 วัน 1 คืน

ณ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์

เละกันสุดๆ เคยได้ยินเค้าล่ำลือว่าเกษตรรับน้องโหด

ไม่เป็นเรื่องจิงเล้ยยย แค่เละจนจำไม่ได้ว่าเมิงเป็นใคร !

แต่กุก็ไม่ได้เละอะไรมากมายเพราะกว่ากุจะไปถึงเค้าก็จะเลิกกันแล้วไง

ซึ่งตอนแรกกุก็ไม่ได้เละอะไรหรอก แต่เนื่องจากความหมั่นไส้ของเพื่อนใน major

แมร่งเอาแมงรักมาสาดดุซะงั้นนน กุเลยเป็นแม่กบเลยยย

สาดดด  แมร่งหยั่งกะเป็นฐานไข่กบบ ดันเอากุเป็นฐานดีดเม็ดแมงรักใส่กันอีกซะงั้น!!

 

แล้วก็แยกย้ายกันไปอาบน้ำเพื่อมาแสดงละครตอนดึก major นึงต้องมีอย่างน้อย 1 การแสดง

อารมแบบลูกเสือ โชคดีที่ไม่มีรอบกองไฟไม่งั้นก็ใช่เลย

กุก็ไปอาบน้ำและก็ซ้อมละครที่หอ ไอ แพร,บุ้ง ซึ่ง major กุก็นะเพิ่งรู้ว่าต้องมีแสดงเมื่อวาน

เตรียมตัวกันแทบไม่ทัน แทบไม่ได้นอนกันเลยทีเดียว

บทสรุปที่ได้ก็คือ เต้นนน!!!! 555+ ไม่มีเชี่ยไรทำแล้วก็ลงที่เต้นหล่ะวะ

เพลงที่เต้นก็คือ เหรอ-zaza กุได้เต้นเป็น budda bless หว่ะเฮ้ยย

ฮาสาดด อ่ะ กุต้องแร๊พต้องเต้นส่ายๆด้วยเชี่ยมากก แต่ก็ดีที่ไม่แป๊กก

ส่วนพวกผู้ชายก็เต้น El Nin Yo!

และแล้วตัวตนที่แท้จริงของบุคคลที่เราสงสัยว่ามันเป็นชาวสีม่วง

ก็ได้ปรากฎออกมาซะที แอบซะนาน ปิดเพื่อ!!!!!

 

งานเลิกประมาน เที่ยงคืน กุก็ไปค้างที่หอ แพร,บุ้ง ตามเคย

แต่ไอไปค้างเนี่ยสิมันก็มี อิpoohกับอิ bankไปด้วย ซึ่งก็เป็น

Glossip ให้สนุกปากของ กุ แพร ส่วง ทั้งคืน แซวกันทั้งคืนไม่ต้องหลับต้องนอน

กว่าจะได้นอนก็ ตี 3 กว่าๆ

อิ pooh นอนไม่ใส่ กกน. หวั่นเกรงจะเสียเอกราชให้ไอ bank ยามกลางคืน

จึงนอนหันตูดให้กำแพงงง

ผลปรากฎว่า อิ pooh ตื่นมาแล้วมีอาการ ปวดบั้นท้าย และ เอว!!!

อันนี้จะให้พวกกุคิดยังไงดีหล่ะ -_-

 

 

* อยากอยู่หอใจจะขาดดด เหนื่อยยยโว้ยย

* มันก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด

* อย่าปลุกกระแสซิ่วกันจาได้มั้ยกุยิ่งไม่มั่นใจตัวเองอยู่!!

 

 

 

เปิดเทอมมาได้ 1 อาทิดกว่าๆ กุได้ทำอาไรอารายตั้งเยอะเเยะมากมาย

เหนื่อยทุกวัน ไม่มีวันไหนที่กุไปมหาลัยแล้วกุไม่เหงื่อแตกเป็นถังๆ

แต่ในความเหนื่อยมันก็สนุกดีหว่ะ อาจมีน่าเบื่อบ้าง แต่ก็ ok

 

เริ่มต้นแล้วโว้ยย ชีวิตในวังวนเยอรมันของกู

หึหึ ยากกว่าที่เตรียมอีก แต่ก็สนุกกว่าและเข้าใจกว่า ที่นี่สอนอารม เกอเต้ เลยเมิงเอ๊ยยย

กุเหมือนเห็น อาจาน มีนา ลูบพรม มาสอน เลยยย

ดีนะกุชอบ แต่เเมร่งเคี้ยวเขี้ยวววว เรื่องการเขียน ยิ่งกว่า อ.อรนุชอีกก

โหดสาดด แต่แบบ โหดแบบนี้กุเจอมาแล้ววไง  ทนๆกันไป

มีการบ้านเยอให้กุทำทุกวันส่งวันถัดไปทุกวัน

กลายเป็นไม่มีวันไหนที่กุไม่ได้เห็นภาษาเยอรมัน (แอบหลอนนน)

แต่ก็ดี เผื่อกุจะเก่งขึ้น ฮิฮิ

 

ออ ใช่ขอกุโม้หน่อยยเหอะ วันปฐมนิเทดมันก็มีพี่ๆจาก สโมสร ต่างๆมาชวนน้องเข้าชมรม

ซึ่ง ก็มี หรีด, ละครเวที ,KU BAND ฯลฯ ซึ่งเค้าก็บอกว่าน้องๆคนไหนสนใจ

ให้มาสมัครได้ที่ชมรม และ สโมสร ซึ่งหลังจากลงมาจากหอประชุม

กุก็กลับมาที่โต๊ะเยอรมัน แล้วก็มีพี่คนนึงเดินเข้ามาหากุแล้วก็ถามกุว่า

"อยากเป็นหรีดมั้ย?" กุก็เอ๋อไปพักนึงเลยเว่ยยย แบบ ฮะ! กุเนี่ยนะ

พี่ใส่แว่นป่าวเนี่ย(คิดในใจ) กุก็แบบ "เอ่อ ไม่อ่ะคะ ไม่เคยเป็น เต้นไม่เป็น ฯลฯ"

สรุปก็คือ เค้าก็ให้กุไปคัดหรีดด คร้าบพี่น้องงง พระเจ้า!!!

วันนั้นที่ไปคัดหรีดกุเหนื่อยโคดดด แบบเมื่อย เกร็ง เหอๆ

วันต่อมากุก็เลยไปขอ ออก จบ!

แต่กุก็ได้ท่าหรีด code1 มาเด๋วกุไปเต้นให้ดู 5555+ ท่าหรีด มนุดเกษตร เชียวนะเมิง

 

ตอนนี้กุก็เรื่อยๆไม่ได้เครียดเหมือนตอนแรกแล้ว

ขอบใจพวกเมิงที่เป็นห่วงกัน พวกเมิงเองก็ตั้งใจเรียนด้วยย

กุเองก็จะพยายามเรียนเยอรมันที่ร้ากกก ให้จบ!

กุรักพวกเมิงนะเว่ยย แม้จะไม่เคยพูดก็ตามม....

 

* ติดใจหนุ่มวิดยา แมร่งหล่อบาดใจจจ

* วิดวะก็ใช่ย่อย ขาว ตี๋ ตูดเด้ง มาเชียววว

* อย่ามาทำหน้าตาดีเเถวโต๊ะเยอรมันกันได้มั้ยว้า....กุจะไม่มีสมาธิเรียนแล้ววว

 

จุดเปลี่ยนในชีวิตก็ได้ก้าวเข้ามา.......

ใครบางคนอาจมองว่าการได้เรียนในสิ่งที่เราชอบนั้นเป็นสิ่งที่ดีที่สุด

และในขณะเดียวกันการได้เรียนในสิ่งที่เราไม่ชอบนั้นคือความขมขื่นที่สุด

แล้วจะทำอย่างไรหล่ะเมื่อสิ่งที่คุณไม่ชอบมันมาอยู่ตรงหน้าคุณ

แล้วตีตราประทับว่าจบมาคุณ...."มีงานทำ".....

 

การเรียนน่ะไม่ใช่เรื่องยากเเต่การเรียนให้จบนี่สิ! เรื่องยาก!

เยอรมันเป็นสิ่งที่ฝังรากหยั่งลึกลงในก้นขั้วหัวใจนับตั้งแต่ได้สัมผัสว่า....ไม่มีอะไรจะมอบบ (ในความยาก)

กุเคยอยากรียนอักษรเยอรมัน...อย่างน้อยก็ครั้งหนึ่งที่เคยอยากเรียน แต่ยิ่งเรียนก็ยิ่งยากก

กุยอมนั่งเรียนภาษาจีน 3 คอร์ส ดีกว่านั่งเรียนเยอรมัน 3 ชั่วโมง

แต่....คิดไปมันก็ไม่ได้อะไร การถามรุ่นพี่เป็ตัวประกอบการตัดสินใจจึงเป็นเรื่องดีที่สุดด

ผลที่กุได้ก็คือเยอรมันเข้าไปเรียนปีละประมาน 40 คน จบมาปีละ 4-5 คน โหหหหห ตัวเลข สุดยอด!!!

กุจะรอดมั้ย นี่จึงเป็นเหตุผลที่กุเลิกสนใจเยอรมันไปเลยตั้งแต่ ม.4 ลาขาดดดด

 

คนบันดาลไม่เท่าชะตาฟ้าลิขิต

จบม.6 กุแพ็ค ทุกอย่างที่เป็นเยอรมันลงไปในลัง แปะเทปกาว พันๆๆ เขียนบนกล่อง"ลาขาด"

แต่ในที่สุดกุก็ต้องมาเปิดมันออก และ อยู่กับมันไปอีก 4 ปั หึหึ....มีอะไรเส้ากว่านี้มั้ยย??

   ถามว่าเสียใจมั้ย?

- กุไม่เคยเสียใจกับสิ่งที่กุเป็นคนเลือกเอง

   ดีใจมั้ย?

- กุดีใจที่กุเอ๊นติด

   แล้วบ่น,เส้า,เซ็ง ทำไม?

- กุก็แค่รู้สึกว่า กุไม่ได้ในสิ่งที่ใจกุอยากได้, ที่กุฝัน แต่.....กุได้ในสิ่งที่กุเรียนได้และรู้ว่ามันดี

 

กุเคยฝันไว้ว่าถ้ากุได้เรียน รัดสาด กุมีเรื่องที่จะทำในชีวิตกุมากมาย

กุวางแผนที่จะทำอะไรต่อมิอะไรไว้เรียบร้อยหมดแล้ว กุรู้ว่ากุต้องการอะไรและอยากให้มันเป็นไปอย่างไร

แต่.....วันนี้ความฝันกุสะดุดกึ๊กแบบที่กุตั้งตัวไม่ทันเลยก็ว่าได้

กุได้เรียน"ภาษา"สิ่งที่กุเองกุก็ไม่รุว่ากุชอบรึเปล่า กุจะเรียนมันได้รึเปล่า

ตัวของกุเองไม่เคยมองในเรื่องนี้เลยกุไม่เคยสนใจมันและไม่มีมันอยู่ในหัว

แต่นับจากนี้ไปมันจะเป็นส่วนหนึ่ง....เป็นส่วนหลักใหญ่ในชีวิตกุเลย

กุต้องฝากทุกอย่างไว้ที่มัน.....กุจะรอดมั้ยเนี่ยยย

 

นับจากนี้กุคงเปลี่ยนไปมากไม่ใช่แค่เรื่องเรียน แต่รวมถึงทุกๆอย่างในชีวิตกุมันต้องเปลี่ยนไปมากแน่ๆ

อาจจะได้เห็นกุเป็นเด็กเนิ้ดบ้าเรียนก้อได้555+

ไม่อาจคาดเดาได้ว่าจะเกิดอะไรแต่กุจะทำวันนี้ให้ดีที่สุด แม้จะยาก จะเหนื่อย กุก็จะทำ

 

- ขอบคุน พ่อ แม่ ที่ส่งกุเรียน

- ขอบคุนเพื่อนๆทุกๆกำลังใจ กุรักพวกเมิงหว่ะ

- ขอบคุนพี่ๆ น้องๆ ทุกคน ขอบคุนมากกก

- ขอบคุนทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้กุมีวันนี้

 

**เป็นแค่หนึ่งคนนี้ ที่รู้ดีกับหนทางของใจ
   เป็นแค่หนึ่งคนนี้ ที่รู้ตัวว่าไม่ดีเหมือนใคร
   อยู่กับความเป็นจริงกับสิ่งที่เป็นไป

   เธอก็หนึ่งคนนั้น ที่หวังดีให้ชั้นเป็นเหมือนใคร
   เธอก็อยู่ตรงนี้ แต่ว่าเราช่างเหมือนไกลแสนไกล

   ที่สุดต้องลากัน เจ็บปวดแต่จำใจ
   ขอบคุณที่ครั้งหนึ่งเคยผูกพันได้ร่วมทางกันจนสุดหนทาง
   จากกันวันนี้เธอคงผิดหวัง แต่ดีกว่าต้องทรมานกับสิ่งที่ฉันเป็น**

โอ๊ยยยยย

กุจะไม่ไหวแล้วน้า นี่กุเป็นไข้มา 4- 5 วันแล้วไมไม่หายซักที

เริ่มแรกที่กุเป็นมันเกิดจากที่ พี่กุ อิตูนน มันเปงไข้แบบ นิดๆหน่อย แล้ว

กุนอนกับมันไง ซึ่งมันก็เปงเรื่องที่กุได้ยินมันพูดเวลามันกลับบ้านมาซะส่วนใหญ่

มันจะชอบบ่นว่า "ปวดหัวจังเลยย" กุผู้ซึ่งไม่คิดอะไรเพราะนึกว่าเป็นเรื่องปกติ

ก็เลยนอนกับมันตามปกติและ นับตั้งแต่วันนนั้นกุก็เริ่มปวดตัว และ ไม่ค่อยมีแรงง

ซึ่งกุก็ไม่รุว่าเกิดจากอะไร จนผ่านมาได้ 3 วันพี่กุถึงเริ่มพะงาบบอกกุได้ว่ามัน........เป็นไข้!

กุจะด่าก็ไม่มีแรงด่ามัน อยากจะตบมันแค่ไหนก็ทำไม่ได้แมร่งก็แกล้งกุอีกคราวนี้ตอนนอน

มันก็ดึงผ้าห่มกุไปหมดเรยย ทำให้ในวันที่ 4 กุไข้ขึ้นสูง ตอนประมานตี 3 จะตี 4

กุแบบ......โอ๊ยยย ไม่ไหวแร้วจะตายยย

เลยออกมานอนนอกห้องใส่เสื้อหนาวและห่มผ้าห่มให้เหงื่อออกจะได้หายเร็วขึ้นน

พี่กุก็เสล่อแป๊ะ ออกมาฉี่ตอนประมาน ตี 5 กว่าๆได้มั้งมันเห็นกุนอน อยู่ข้างนอก

เหงื่อแตกแมร่ง ดั๊นนนน อุ้มกุกลับไปนอนในห้องซะงั้นอะ โอวววววว

คราวนี้รุ่งเช้ากุหนักกว่าเดิมเรยยย สาดดดดด

 

ตอนนี้ก็ยังเป็นอยู่ มิหายเรยย คุยโทรสับกับชาวบ้านไม่ค่อยรุเรื่องอีกกุ

แล้วนี่เด๋ว 30 เมษา กลุ่มกุนัดไปสวนรถไฟอีก จะไปปิกนิคค !!!

กุจะไหวมั้ยเนี่ยยย ถ้าหายไม่ทันกุก็......stay at home ต้องขอโทดพวกเมิงล่วงหน้าละกาน

แต่ถ้าไปไหวกุจะเอาอารายไปปิกนิค ดีวะ?

แมร่งบ้านกุก็นะ มีแต่เหล้า เบียร์ บุหรี่ มันใช้เวลาไปปิกนิคได้ป่าวววะ?

เหอๆ เอาเป็นว่ากุเอา......มาม่าไปละกัน พวกเมิงหากระติกน้ำร้อนให้กุด้วยนะ 55555+

 

ตอนนี้อยากดูหนังชิบหายย Spiderman,Me.....my self,love me not ฯลฯ

แมร่งกลัวออกไปดูแล้วไข้กุไปติดชาวบ้านเค้าหว่ะ ได้แต่หมกตัวอยู่ในบ้าน ในห้องสี่เหลื่ยมเล็กๆของกุ

ข้าวก็เเดกไม่ค่อยจะลงวันละมื้ออ โอ๊ยยยยย เมื่อไหร่จาหายยยยยย ToT

 

คิดถึงเพื่อน

คิดถึงโรงเรียน

คิดถึงฮาจิบัง,ฟูจิ,ซูกิชิ,กล้วยๆ

คิดถึงข้างนอกกก

คิดถึง.................เต่า

เช้าวันนี้คือเวลาชั่งใจระหว่างความง่วงกับการตักบาตร

คิดอยู่ได้ซักพักก็.......ตื่น! ......ตักบาตร

ปรกติพระที่บิณฑบาตรผ่านหน้าปากซอยบ้านเราเป็นประจำจะมีประมาน 5 รูป

พ่อบอกกับเราเมื่อคืนว่าที่จะตัก 9 รูปให้เปลี่ยนเป็น 3 รูปแทนเพราะกลัวจะเหลือ

แต่ท้ายที่สุดเมื่อคนมีบุญบารมีซะอย่างออกมาตักบาตรตั้งแต่ไก่โห่ตอนตี5:45

จึงส่งผลให้เหล่าพระสงฆ์พร้อมใจกันมาให้ศีลให้พรโดยมิได้นัดหมาย 9 รูป5555+

เป็นที่ตกใจแก่ ป๊ะป๋า เป็นอย่างมาก(ปกติป๋าตักไม่เคยถึง 5 รูป) และเอาไปเล่า

ให้คนในบ้านฟังหยั่งกับเป็นเรื่องสิ่งมหัศจรรย์ของโลก -_-ll

 

และหลังจากนั้นก็นอนไม่หลับอีกเลยรอจนเวลาเปิดร้านและลงไปช่วยทำงาน

วันนี้งานที่บ้านยุ่งอย่างแรงงง คนนี่โทรกันกระจายย สงสัยอยากฟังเสียงคนหน้าตาดีรับสาย ฮิ้ววว

ตอนประมาน 10 โมงกว่าๆ ก็มีสิ่งที่ไม่คาดฝัน(แต่แอบฝัน)เกิดขึ้น!

นั่นก็คือ เนติ์ มาบ้าน!!!!!!! ตอนแรกนึกว่าพี่แกพูดเล่นแต่พอออกไปดู เฮ้ย! มาจิงนี่หว่า

ตกใจ+ทำอะไรไม่ถูกเรยกุ -_-ll ดีใจหว่ะ เหอะๆ แต่ก็นะเก็บอารม........ตามฟอร์ม

แล้วก็ไปบ้านป้อ ออ ก็ยังเป็นที่น่าหมั่นไส้เหมือนเดิมที่ว่า ไมแม่กุต้องชอบมันขนาดนี้

ขออะไรให้หมด อยู่กับมันดึกแค่ไหนไม่มีบ่น ไม่ยกกุให้มันเลยหล่ะ โว้ยย หมั่นไส้!

 

จากนั้นตอนประมาน 11 โมงนิดๆก็ไปสยามเพื่อไปตรวจคะเเนน A-NET ที่ร๊ากกกก

ซึ่งผลก็คือ......เป๊ะ!   หึหึ เสียดายเงินชิบเป๋ง ไม่พอแค่นั้นเพราะมันทำให้กุไปเจอกับคนๆนึง

ที่ สกอ. แบบว่าอารมหนังเกาหลี......เดินสวนกันแล้วหันกลับมามองพร้อมกัน

แล้วก็เดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนในที่สุดมันก็พูดขึ้นมาว่า "ต่ายป่ะ" เท่านั้นแหละ!!!!!

ตกใจสุดๆไม่คิดว่าจะต้องมาเจอกะมันอีก อ๊ากกกก แต่ก็เก็บอารมณ์.......

แล้วก็คุยไปตามมารยาทที่ควรจะคุย เราก็พยายามที่จะปลีกตัวออกมา

หลังจากที่ปลีกตัวจากมันเสร็จ ก็รีบวิ่งออกจาก สกอ. แต่.....มันก็หันหลังกลับมาเรียก โอ๊ยยยย

แล้วบอกให้กุรอเด๋วไปพร้อมกัน!!! เราก็พยักหน้าแล้วมันก็ไป เราก็ฝากบอกผู้หญิงคนข้างๆ

ให้บอกมันด้วยว่าถ้ามันมาแล้วบอกว่าเรามีธุระรีบไป ไว้เจอกันใหม่ แล้วเราก็รีบเผ่นจาก

ตรงนั้นเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ หึหึ เรื่องที่ทำให้ตกใจเป็นเรื่องที่ 2 ของวัน!

 

มาถึงสยามก็กำลังจะไป ซิซเล่อ มาอีกแระเรื่องช๊อคเรื่องที่ 3 คราวนี้เจออีกคน

แต่เป็นคนที่อยากเจอและไม่ได้เจอกันนานแระซึ่ง.......คุยได้แป๊ปเดียว

มันก็ต้องรีบไปเพราะมันก็ไปตรวจคะเเนนเหมือนกัน เซ็ง! แต่ก็ยังดีที่มันขอเบอร์เราไป

ถ้ามันโทรมาก็คงดียังมีเรื่องเม้าไม่จบเลย ฮ่าๆๆๆ กุก็เสล่อแป๊ะ ไม่ได้ถามเบอร์มัน (จะมีใครโง่เท่ากุอีกไหม?)

 

ไปถึง ซิซเล่อ ก็รอเวลาจนถึงหนังเริ่ม! โปรดฟังอีกครั้ง หนังเริ่ม!

คราวนี้ก็สปีดค่ะกว่าจะถึงเหนื่อยชิบหายย แมร่งงงง  หนังก็อย่างหลอนอะ

กุก็ กรี๊ดดดไปตามระเบียบ ขำสุดก็ไอป้อ เฮ้ยพวกเมิงกุเจอแล้วนะเว่ยคนที่กรี๊ดดังกว่ากุในโรงหนัง 5555+

แมร่งหลอนก็หลอน หนาวก็หนาว ที่นั่งก็นั่งแลวปวดหลังชิบหายยย

แต่ก็ยังดีเพราะอย่างน้อยข้างๆก็มีที่พักพิง ที่ทั้งนิ่มและอบอุ่น ฮิ้ววววว เสี่ยวได้อีกกก

 

 

- วันเกิดปีนี้มีแต่เรื่อง เซอร์ไพรส์ หว่ะเเมร่งง

- คนที่อยากเจอก็ "ได้เจอ" แต่...คนที่ไม่อยากเจอก็ "ได้เจอ" ด้วย โอ้วว พระเจ้า

- ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่โทรมานะจ๊ะ รวมทั้ง MASSAGE,MAIL ฯลฯ

   ขอบใจที่ย้ำเรื่องความแก่ของกุขึ้นอีกปี(ทีเรื่องนี้หล่ะไม่พลาดกันนะพวกเมิงอะ)

- โทดทีตอนนี้หัวใจไม่ว่างไว้.....ไว้กิ๊กเผลอแล้วเจอกันนะจ๊ะ 55

- เป็นวันเกิดที่ประทับใจที่สุดในรอบ 18 ปี ขอบคุณนะ^^

 

วันที่ไปถึงเสม็ดกว่าจะไปถึงก็เหนื่อยสุดๆ  นั่งรถต่อเรือ ต่อสองแถวกว่าจะถึงที่พัก

ไปถึงหลังจากจัดอะไรเข้าที่เรียบร้อยก็...ลุย!...น้ำทเลที่อ่าวไผ่สวยดีแต่ที่สวย

ที่สุดคงไม่พ้นอ่าวพร้าว ซ๊วยยยสวย กุชอบแต่เเพงชิบหายยยย แต่ไม่ดีอีกอย่าง

ก็ตรงที่จุดที่จะเล่นน้ำได้ตื้นมากๆ ซึ่งกุก็ซ่าออกไปนอกเขตที่เค้ากั้นไว้

ผล.....โดนหอยเม่นตำตีน!! เจ๊บโคตรรร เลือดไหลไม่หยุด

ไม่ใช่แค่กุยังมีไอม้อด ไอปลาย ลูกน้ำ ฯลฯ ได้แผลกันระนาว ว่ายกลับฝั่งกันแทบไม่ทัน

ลุ้นระทึกก็ตอนที่เลือดที่ตีนกุหยุดไหลแล้วกุก็ข้ามเส้นไปเล่นน้ำตรงนั้นกับพวก

ปุ๋ย เอิง ลูกน้ำ อีกรอบ(ไม่ร้จักเข็ด) ซึ่งคราวนี้กุเอาเเว่นว่ายน้ำลงไปด้วยทำให้ตอนว่ายๆ

กุมองไปเห็นไอหอยเม่นอีกรอบ! ซึ่งกรี๊ดดด กันสนั่นว่ายหลบกันใหญ่ เกาะกูกันหมดเลย

เข็ดไปอีกนานนนน จากนั้นก็ไปกินอาหารทะเลที่ พลอยทะเลอร่อยดีไม่แพงด้วยกินอิ่มมากๆ

แล้วก็แหงนดูท้องฟ้าอารมดี บรรยากาศก็ดี นึกครึ้มห่าไรก็ไม่รุโทรไปหาเน ปรากฎว่า

มันคิดว่ากุเมาเลยโทร! เเสดดด แค่ฟังก็เซ็งละ จากนั้นก็จะไปผับต่อแต่เพลงไม่มันขี้เกียจรอเลย

กลับบ้านพักพวกไอหวาน ปลาย แป้ง อยู่เต้นต่อที่ร้าน แต่คนอื่นๆไปเม้าแตกกันห้องลูกน้ำ

ส่วนกุก็หลับตามระเบียบ 

 

วันที่2 ก็ยังอยู่ที่เสม็ดตามเดิมซึ่งมันก็นั่งเล่นไพ่กันทั้งวันและตอนเย็นก็ไปหาไรกิน

ตกกลางคืนก็ไปผับกันอีรอบตอนประมาณตี1ได้ มันโคตรรรรร

แดกเหล้าไปเต้นไปสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว มาได้สติและหมดสนุกก็ตอนที่มีทอมมาจะขอเบอร์ไอก้อย

แมร่งน่ารำคาญชิบหายมาแซะๆอยู่ได้ห่า กุสนุกก็สนุก รำคาญก็รำคาญ แต่มันมากๆ ไม่ไหวแล้ว

และในตอนที่กุกำลังมันสุดๆในเพลง chicken little ก็มันคนเดิมมาดึงกุแล้วพูดว่า "กลับ"

อารมค้างอย่างแรงงง  สาดดดด อิเหี้ยยย กุเกียดอิทอมนั่นชิบหายเเมร่ง

แต่ก็แอบดีใจที่พวกผู้ชายมายืนดูๆให้ แต่กุก็อารมค้างอยู่ดี ถ้าไม่ใช่เพราะว่ากำลังจะมีเรื่องกันกุคงสนุกมากกว่านี้

 

วันที่3 มาอยู่ที่อมรพันธุ์ สวยดีว่ายน้ำในสระกับเพื่อนๆ มีเล่นท่าแผลงๆกัน ม้อดโทดทีที่กุโดดผิดจังหวะไปหน่อย

บุฟเฟ่ อาหารไม่อั้นในมื้อเย็นที่อมรพันธุ์กุช๊อบชอบ แล้วพอดึกๆก็มานั่งร้องเพลงจุดเทียนล้อมๆกัน

แล้วก็ให้แต่ละคนพูดความในใจกันมันก็ดีอะทำให้แต่ละคนมันพูดสิ่งที่คิดแม้ว่าส่วนใหญ่ที่กุฟังมัน

จะพูดไม่ค่อยตรงกับที่คิดก็ตาม แต่สำหรับกุ กุคิดว่ากุได้พูดสิ่งที่กุคิดออกมาแล้วกุสบายใจกุก็พูด

มันอาจจะเเรงไปหรือไม่ดียังไงก็ไม่รุนะแต่กุพูดจากใจจริง ซึง่มันอาจจะไม่ใช่ทั้งหมด แต่เอาที่สำคัญๆที่กุคิด

มานานแล้ว ซึ่งมันก็เปนอย่างที่บอกไป พอกลับไปถึงที่พักก็ไปนั่งคุยต่อกับเพื่อน

มานั่งดูโทรศัพท์ปรากฎว่าเนโทรมากุไม่ได้รับ

กุก็โทรกลับไม่เหนมันคุยไรเลย(คงเพราะมันอยู่กับแม่มั้ง)........?????? เลยคุยต่อกับเพื่อน

คุยๆไปคุยมาก็หลับ(อีกแล้ว) Trip นี้กุหลับแหลกไม่รุเปนไรเปลืองตังชิบหายย แต่ก็ดีอยู่กับเพื่อน

 

- ไปเสม็ดเสร็จทุกราย....เรื่องจริงหว่ะ!

- "วัดใจ วัดใจ วัดใจ" คำที่ฮิตที่สุดในทริป

- hot ใน trip ก้อย ป๊อป จุ้ย(My name is JUIZ)

- ร้านอาหารต้องห้าม JEP's (เจ็บ)

- ขอเวลาตัดใจเรื่องของเธอ ยิ่งคุย ยิ่งตัดใจไม่ได้ ไม่คุยอีกเลยจะดีกว่า